MESAJLAR

Ahmed Hulûsi

Parmak ucundaki kanda yaşarken oksijen, karşı parmaktakine bakar kim bu dermiş!

Toplar damara geçip de el ayasına doğru gelirken onunla “BİR”leşince, “bizmişiz” dermiş!

Koldan yukarı doğru çıkarken, gerideki yaşamı, benleri hatırlamaz; parmakların kendi uzantısından oluştuğunu seyredermiş!

Beyne ulaştığında beni de kaybolur, oksijen olarak kalır; beyin hücrelerinde dolaşırken, olmasını istermiş bazı şeylerin ve onların sonuçlarını algılarmış!

Oksijen dalgaya dönüşüp dışa yayıldığında, bir bilinç dalgası olarak ne eli kolu görürmüş, ne de beyni!

Her ne demekse işte…