MESAJLAR

Ahmed Hulûsi

Yaşarken tükenip ölmek!.. Sanki her gün gıdım gıdım!

Hayallerin iflâsı… Beklentilerin tükenişi… Var sandıklarının, olmayışını fark etmeye başlamak!..

En kötüsü de…

Kendini aldatmakta olduğunu fark etmek!

Yaşamın acı sonuna yaklaşan günler bunlar!

Acılı günler!

İnşaAllâh-maşaAllâh” etiketli avuntularla geçen boşa harcanmış günler!

Bilinçteki, “ben ölmedim” baş kaldırısıyla bedenin zevklerine yönelerek avunma çabaları!

“Tanrı”nın olmadığını fark etmenin sonucu, buna dayalı tüm düşünce ve yaptıklarının boşa gittiğini; beklentilerin artık gerçekleşmesinin hiç mümkün olmadığını kavramaya başlamak!

Ayıpladıklarının başına gelmesi; horladıklarının yaşadıklarını yudum yudum yaşamak!.. Şuurunda, adım adım kendini yargılamak!

Yok mu bundan bir çıkış yolu?..

Ellerini yukarıya açıp tövbe mi çare?.. Boş!.. Senin tövbeni kabul edecek olan yukarıda değil ki!

Sen daha günahının ne olduğunu idrak etmeden, tövbe etsen; ne getirir!

Sorun, sadece senin içinde bulunduğun “imansızlık”tan kaynaklanırken; çarşafla, sakal-poturla gezsen ne yazar; anlamını bilmediğin kutsal kitabı dört saatte hatmetsen ne olur!

Deli danalar gibi dünya camcısında kafa sallayacağına; her an bir felç gelebileceğini ve artık aklını kullanamayacağını düşünerek kendini âhirete hazırlamaya bak! Son şans günlerin bunlar…